Για να ομορφυνει λιγο το Blog

Το βρισκω συναρπαστικο οπως και τα υπολοιπα εργα της. Το καταχωρω εδω για με θυμηθω καποτε..

                                                                   by Maiu

Πατριδογνωσια

Τωρα διαβαζω για τον Ψωμιαδη, μετα βεβαια τα Παπαηεωργοπουλεια και τα του Ακη.

Μακαρι επιτελους ολη αυτη η εθνικοχριστιανικη χυδαιοτητα στην οποια αν δεν ησουν υποταγμενος μπορει να κατεληγες και σε κανα λευκο κελι, οπως φαινεται να καταρρεει εκ των εσω μια και ετσι μονο καταρρεουν οι χουντες.

Κατα τη γνωμη μου, τοτε ειχαμε χουντα, μεχρι πριν 3 χρονια, οχι τωρα που οι βολεμενοι και οι πατωντες επι πτωματων με σημαια το να περναμε καλα,φωναζουν επειδη επιασε φωτια ο ποπος τους.

Φυσικα και κοντα στα ξερα καιγονται και τα χλωρα, αλλα ας το παρουμε σαν την πραγματικη αυτοθυσια για την πατριδα, τη μονη που μπορουμε και αξιζει να κανουμε κι ας μη μαθευτει ποτε. Ουυφ ξεφορτω & i-στο ..καλο.

Οι περισσοτεροι δεν ειμαστε καν κομπαρσοι στο εργο της ιδιας μας της ζωης.

~~

Η μερα μ' εκανε να σκεφτω  οτι καμμια φορα ο δυνατος αερας αντι να την σκορπισει, κανει την αγαπη να φουντωσει οπως η φωτια θεριευει οταν φυσαει.

Να εισαι νερό φίλε μου

• Οταν εχω τον λιγοτερο ελευθερο χρονο, τοτε ειναι πιο πιθανο κα γραψω εδώ.
• Οσο πιο μακρυα εμαι με καποιον τοσο πιο πολλες πιθανοτητες υπαρχουν να τον νιωθω κοντα.
• Οσο περισσότερο πιεσμενος ειμαι τοσο λιγοτερες οι πιθανοτητες καταθλιψης.  

 Αντιφασεις σαν τις παραπανω σε κανουν να σκεφτεις  κατα προεκταση οτι ειναι τοτε που σε πεταει στο καναβατσο η ζωη που πρεπει να χαιρεσαι επειδη ηρθε η σειρα σου να δωσεις εξετασεις και να περασεις.

Σε καθε περιπτωση ταιριαζει σαν σταση ζωης αυτο που συμβουλευε σαν σταση μαχης ο Bruce Lee: "Be water my friend". 

Ή τουλάχιστο παίξε το κομμάτι που σου αναλογεί όπως θαπαιζε ο Παγκανινι ενα σκερτζο πανω σε θέμα του Ροσσίνι θα πρόσθετα.

Γιατι μισω τον Χριστιανισμό

Μισώ τον Χριστιανισμό πρώτ' απ'όλα για το όνομά του, επειδή άν το μυθικό πρόσωπο του Ιησού ήταν και ιστορικό όντως, σαν θρησκεία έχει λεηλατήσει και σκυλέψει την προσωπικότητα και την διδασκαλία του με στόχο την δημιουργία ενός ακόμα πυλώνα τυραννικής κοσμικής εξουσίας με όση μεταφυσική προέκταση χρειάζεται ώστε να ξεπλένει τις αμαρτίες της.

Ομως σκόμα περισσότερο μισώ τον Χριστιανισμό, επειδή ευαγγελίζεται-χρησιμοποιώντας προσφιλή του έκφραση- την ευτυχία σε κάποια άλλη ζωή που έχει εφεύρει/δανειστεί απο την παραδοσιακή ανθρώπινη φοβική μυθοπλασία,με αντάλλαγμα την άγνοια για την παρούσα ζωή.

Οποιαδήποτε φυσιολογική ανθρώπινη ορμή προς την βιωματική αποκάλυψη της προσωπικής του αλήθειας, φέρνει τον χριστιανο αντιμέτωπο με Χριστιανικες δογματικές αρχές που την αποτρεπουν.

Οχι βέβαια ότι υπαρχει κανείς απο αυτους που συμμετεχουν στην Χριστιανικη εκκλησια με οποιονδηποτε τροπο, που ακολουθεί ειλικρινά την θρησκευτική εστω τυπολατρεία με όποιες  θετικές επιπτώσεις θα μπορούσε αυτο να έχει στον πνευματισμό του.

Αντίθετα η εκκλησια εξασφαλίζει -με το αζημίωτο- προσχηματική άφεση αμαρτιών αναλογική προς τις  κοινωνικές διαστρωματώσεις για την ταξικοποίηση των οποίων φέρει πολλές ευθύνες.

Στην τρέχουσα περίοδο κρίσης, γι' άλλη μια φορά στους κολπους της Χριστιανικής θρησκείας βρίσκουν καταφύγιο όλες εκείνες οι θεωρητικές αξίες που μπορούν να απονευρώσουν οποιαδήποτε δυναμική κίνηση αντίδρασης και αλλαγής, αποτελώντας το ηθικό δεκανικι ενος διεφθαρμενου συστηματος ενω συγχρονως προβαλλει επιδεικτικα την λογικη της ελεημοσυνης σαν εξαντλητικη ως προς τις δυνατοτητες της διεξοδο φιλανθρωπιας και συγχρονως εξιλεωσης  μαζικοποιημένων ενοχών.

Δεν γραφω κατι νεο βεβαια, υπαρχουν απειρα κειμενα υπερ και κατα των θρησκειων, υπερ και κατα του Χριστιανισμού, και γνωριζω καλα, ότι το δικο μου ερχεται να προστεθει στον πατο του ωκεανού παρομοιων κειμενων.

Αυτο ομως δεν ειναι αρκετο ωστε να σταματησει τον Ιησου μεσα μου,- τον Ιησου που υπαρχει μεσα στον καθε ενα που δεν εκκλησιαζεται, τον Ιησου που ηταν μονος εναντια στην υποκρισια, που εκανε μια διανοητική επανασταση απεναντι στην ιδια την θρησκεια, που πασχισε να καταλαβει και να διδαξει την τεχνη της ζωης,- να μαστιγωνει τους εμπορους που σα σφηκες μαζευονται  εξω απο καθε ναο, γυρω απο καθε ψυχη, που σπευδουν να νοθεψουν και να μεταπωλησουν με κερδος καθε προσπάθεια επικοινωνίας με τον μοναδικο πραγματικό θεό, τον εαυτό μας.

  

Θεσσαλονίκη

Ελλας Ελληνων Χριστιανων

Να μη βγουμε απο την Ε.Ε μας μαρανε.

Εγω και τα αυγα.

Κριση προσωπικοτητας.

Καιρος ηταν να ερθει, αλλα ηλπιζα οχι για πολιτικους λογους.

Ομως τι δεν ειναι πολιτικη στη ζωη μας. Η πολιτικη και αυτοι που διαχειριζονται την Πολιτεια επηρεαζουν τη ζωη μας περισσοτερο απ οσο μπορουμε να αντιληφθουμε.
Προδικαζουν την ποιοτητα της, μας εξωθουν σε ενεργειες, μας προσδιοριζουν την καθημερινοτητα.

Οσο η πολιτική ασκουνταν με τροπο αδιαφανη πελατειακο και ρουσφετολογικο στην Ελλαδα, ολα αυτα φαινεται να ηταν ανεκτα.

Ακομα και η πολυχρησιμοποιημενη στα πολιτικα λογύδρια, μεριδα των μη προνομιουχων ξεχνιοταν μασουλωντας τα αποφαγια των μεγάλων φαγοποτιών.

Με το που τα πραγματα αλλαξαν, και τα φαγοποτια μειωθηκαν, (ναναι καλα ΓΑΠ οτι κι αν του καταλογιζουν) η "πολιτικη" ταυτοτητα του καθενος εχασε την αντιστοιχια της με το παρελθον και επρεπε να επαναπροσδιοριστει στην καλυτερη περιπτωση μεσα απο αυτοκριτικη και ενδοσκοπηση, στη χειροτερη μεσα απο εξατομοκευμενη αμοραλιστικη  και απληροφορητη οργή.

Η Χρυση Αυγη σαν το πιο απλοϊκα εκλαϊκευμενο οχημα ασκησης αυτενεργουμενης πολιτικης (βιας) βρηκε οπαδους αναμεσα στην τελευταια κατηγορια πολιτων.
Στην πραγματικοτητα, το τμημα εκεινο της κοινωνιας που χωρις καμμια συνειδησιακή ενοχή απολαμβανε προνομια για τα οποια ποτε δεν μοχθησε, και τα οποια σε καμμια περιπτωση δεν αξιζε, βρισκεται στις ταξεις της Χ.Α σημερα.

Αποδειξη αυτου ειναι οτι η οργανωση αυτη  οχι μονο εχει βαθειες ριζες σε ολο τον Δημοσιο τομεα της χωρας και μαλιστα σε αυτα που αποτελουν άπατες δεξαμενες διορισμου αναξιων οπως τα σωματα ασφαλειας και ο στρατος , αλλα και οι κινησεις της στρεφονται εναντιον ολων εκεινων που ποτε δεν υπηρξαν προνομιουχοι, ξεκινωντας απο στοχους που σε ενα βαθμο βρισκουν συμφωνες δευτερες σκεψεις μεγαλυτερου κοινωνικου ευρους, που ομως σηματοδοτουν την επαπειλουμενη επεκταση τους σε αυθαιρετα στοχοποιημενες κατηγοριες πολιτων η και μεμονωμενων ατομων.

Θαπρεπε να εναντιωνομαι σε αυτη την ταση που μεταμορφωνεται σε αποδεκτο κοινωνικο ανακλαστικο.
Ομως με εκπληξη μου (για να δικαιολογησω την παραπανω φραση "Κριση προσωπικοτητας") διαπιστωνω οτι δεν ειναι ετσι.

Οι δευτερες σκεψεις μου και μενα σε καποιο βαθμο συντασσονται με την υπαρξη μιας τετοια βδελλυρης οργανωσης που καταφερε να εχει μαλιστα και κοινοβουλευτικη εκφραση. Οχι επειδη ειμαι υπερ της εκδιωξης των μεταναστων, η της καθαροτητας της φυλης η οτιδηποτε απο τα μικροαστικα νευρα που προσπαθει να ενεργοποιησει η Χ.Α.

Αλλα ακριβως επειδη ξερω οτι σαν φαινομενο αυτοκαταστρεφει αυτα που οι ιδιοι οι υποστηρικτες της εκτισαν. Δεν υπαρχει πιο ασφαλης καταστροφεας απο τον αρχιτεκτονα ενος κτιριου. Τα εκρηκτικα τοποθετουνται στις στατικες κολονες συμφωνα με τα σχεδια του μηχανικου και η κατεδαφιση γινεται χωρις καν αντιστροφη μετρηση, ενω οι κατοικοι βρισκονται ακομα μεσα.

Ασφαλως και πιστευω οτι η Χ.Α δημιουργηθηκε και υποκινειται απο τα ιδια πολιτικα κομματα και κοινωνικες  παραταξεις που εμφανιζονται να αντιτιθενται σε αυτη με περισση υποκρισια.

'Αλλα επειδη χρειαζονται εναν εκκαθαριστη, άλλα επειδη χρειαζονται τους βαρβαρους παντα να πολιορκουν την Αλεξανδρεια ωστε να δικαιολογουν την δικη τους υπαρξη κι άλλα επειδη θελουν να καλυψουν τα ιχνη της ασυδοσιας τους, και μαλιστα με τον καλυτερο τροπο, την επενδεδυμενη με κοινωνικη επανασταση καταστροφη τους.

Ειμαι λοιπον κι εγω ενας απ αυτους?

Σιγουρα οχι. Κινουμενος παντα στα ορια της ανοχης του διεφθαρμενου κοινωνικου περιβαλλοντος μεσα στο οποιο υποχρεωθηκα να ανδρωθω, ποτε δεν εχασα την ευκαιρια να χρησιμοποιησω ολα τα μεσα που παρειχε και πολλοι απο ολιγωρια απεφευγαν, ωστε να αποκτησω τα οπλα που θα χρειαστω οταν η καταιγιδα χτυπησει την πορτα μου.

Οταν ο χρυσαυγιτης μεθυσμενος απο την ευοδωση των στοχων του νομισει οτι ολοι οι σκληροι, οι εκπαιδευμενοι, οι αγανακτισμενοι και επαναστατες εξαντλουνται αναμεσα στις ταξεις της οργανωσης του.

Και το κυριοτερο απο τα οπλα που εχω εναντιον του ειναι η μνημη. Εκει που διατηρω ολα οσα νομιζει οτι απαλειψε για λογαριασμο των ταγων του.

Επειδη θα τον θυμαμαι ακομα πισω απ τον γκισε της υπηρεσιας του μπροστα σε μια ουρα δεκαδων να νοιαζεται μονο για το 'μούχτι' με πονηρα ανοικτο το πανωσυρταρο του γραφειου του.

Επειδη θα τον θυμαμαι να περιφερεται στα νεκροταφεια με ρασσα για επι πληρωμη μνημοσυνο.

Επειδη θα τον θυμαμαι επενδυτη του χρηματιστηριου χωρις να εχει κανει ποτε ουτε το επαγγελμα του καφετζη και μετα να παραπονιεται οτι τον ξεγελασαν.

Επειδη θα τον θυμαμαι αδιαφθορο εφοριακο που κατεστρεφε υγιεις επιχειρησεις για ενα 'μπλανκο' στην εκκαθαριστικη ΦΠΑ ενω συγκαλυπτε εταιρειες φαντασματα.

Επειδη θα τον θυμαμαι  αστυνομικο με οικους ανοχης και φρουταδικα υπο την προστασια του.

Επειδη εγω ημουν απεναντι τους πριν ακομα αυτοι ξερουν οτι ειναι χρυσαυγιτες.

Τους περιμενω.
Αυτη τη φορα χωρις χαρτογιακα, στην τελικη αναμετρηση , απο τη μια οι νευρωδεις γραμμωμενοι μυώνες των αγανακτισμενων αξιων μου σμιλευμενοι μεσα στον ανυποπτο γι αυτους χρονο, κι απ την αλλη τα τροφαντα προσφάτως φουσκωμενα τους μουσκουλα.

Ακομα κι αν θα ειμαι μονος εναντιον ολων, γι αλλη μια φορα ο αγωνας θαναι ανισος , με τον τελικο θρίαμβο δικό μου.

Χρόνος

Μή σπαταλάς το χρόνο μου έγραψες κι' εγω διαβάζοντάς το μπήκα σε σκέψεις.
Τι είναι ο χρόνος ωστε να μη τον σπαταλάω?

Ξερω, θάπρεπε τώρα να γράφω κώδικα, ατέλειωτες γραμμές εντολών απο έναν αδαή με προορισμό μια ακόμα πιο αδαή μηχανή , ενορχηστρωμένοι κι οι δυο προς ενα αποτέλεσμα που πιθανότατα θα προκαλέσει μια ακομα αιτία σπατάλης χρόνου πανω σ' αυτόν το χρονισμένο πλανήτη.

Η μηπως θάπρεπε να κάνω έναν περίπατο στο ηλιοβασίλεμα, κατι που συνήθως ματώνει μια ερωτευμένη καρδιά οταν ο άλλος βρίσκεται μακρυά;

Μαλλον θαπρεπε να δω ρεαλιστικά τελικά τα πράγματα κι ούτε να διανοηθώ οτι μπορεί κανεις να ξεφυγει απο τη ροη του χρόνου, ολα αυτα που η φυση εχει προσχεδιασει για καθε τι, εμψυχο η μή και που έχει μία και μοναδική κατάληξη τη φθορά.

Φθειρόμαστε κάθε στιγμή, ακόμα και τις στιγμές που προσπαθούμε με κάθε τρόπο να σταματήσουμε το χρόνο. Το μόνο τελικά που μπορεί να αποδειχτεί είναι η ματαιότητα να σταματήσουμε το χρόνο σε μία απο τις βασικές του υποδιαιρέσεις, την στιγμή.

Στιγμες.. αυτο που δημιουργεί την αλληλουχία που ονομάζουμε χρόνο. Μια τετοια στιγμή σήμερα παρατήρησα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στον κήπο, απο το πουθενά. Και αυτο με έκανε να σκεφτώ τον χρόνο που χρειάστηκε για να ανθίσει καθως επισης και τον χρόνο που θα χρειαστεί να μαραθεί και να χαθεί για πάντα, αφήνοντας πίσω του την ανάμνηση της ομορφιάς.
θα  ποτίζω αυτό το τριαντάφυλλο ελπίζοντας να καθυστερήσω όσο γίνεται το αναπόφευκτο τέλος.

Τι είναι ο χρόνος, ενα κοκκινο τριαντάφυλλο ισως, και σπατάλη χρόνου μπορεί να είναι το να μην το παρατηρήσουμε καν, απασχολημένοι στην προσπάθεια να μην σπαταλήσουμε χρόνο.

Ξέρω τι εννοούσες με την φράση σου αυτή. Ξέρω την αγωνία σου, τις ανησυχίες και τις ευθύνες που κρύβουν οι λέξεις αυτές για ολους μας.
Γι' αυτο κι εγω αποφάσισα να μην σπαταλήσω το χρόνο μου.
Αποφάσισα να σου γράψω, ετσι ξαφνικα.
Δές το σαν ένα τριαντάφυλλο που άξαφνα άνθισε στον κήπο σου.
Και σκέψου για λίγο, τι χρειάστηκε για ν' ανθίσει.
Κι άν θελεις, ποτιζέ το που και που για να κρατήσει λίγο περισσότερο.
Ισως  αυτή να'ν κι' η μικρότερη σπατάλη χρόνου που μπορούμε να πετύχουμε στη ζωή.

Basket ball

Σήμερα αγόρασα μια μπαλλα μπάσκετ. Απο το μπακάλικο μαρκετ της περιοχης.
Δεν εχω ουτε μπασκετα, ουτε γηπεδο στο σπιτι, αλλα ουτε και πουθενα κοντα.
Απλα ηθελα να νιωσω οτι εχω μπαλλα παλι .
Ενα αντικείμενο που παραπεμπει στη νεοτερη ηλικια, ή απλα υπενθυμιζει οτι υπαρχει ακομα ενα ματς τουλαχιστο να παιχτεί.
Ειμαι ετοιμος να το δώσω λοιπον , κι ας ειναι κι εκτός έδρας.